Interview met tuinvrijwilliger Margreet

Stichting Hulpdienst Nijmegen is een vrijwilligersorganisatie die mantelzorgondersteuning en praktische hulp biedt aan mensen die vanwege ouderdom, chronische ziekte of handicap beperkt worden in hun doen en laten. Het kan gaan om boodschappen, bezoek en een praatje, samen wandelen of bijvoorbeeld het onderhouden van de tuin. Als mensen hun tuintje niet meer zelf kunnen bijhouden en ze hebben niet de financiële middelen om een tuinman in te schakelen, dan kunnen ze een beroep doen op de tuinvrijwilligers van de Hulpdienst.

Margreet

Margreet is sinds 2011 één van deze tuinvrijwilligers. “Waarom ik tuinvrijwilliger ben? Ik ben een natuurmens, ik vind het heerlijk om buiten te zijn. En ik vind het fijn om oudere mensen te helpen met hun tuin omdat ze vaak de hele dag binnen zitten. Hun wereld wordt kleiner en ze worden afhankelijker. Als ze dan naar buiten kijken wil ik niet dat ze zich ergeren. En ze kunnen hun zelfstandigheid bewaren. Ze willen bijvoorbeeld graag hun kinderen op bezoek hebben zonder dat ze meteen aan het werk gezet moeten worden. Gewoon van ze genieten.”

De coördinatoren van Hulpdienst Nijmegen bemiddelen tussen hulpvragers en vrijwilligers. Margreet: “Ik voel me onderdeel van een groep en de coördinatoren zijn mijn achtervang, ook om bijvoorbeeld een keer nee te kunnen zeggen. Ik kan zelf inschatten of een tuin werk is voor een vrijwilliger of voor een echte tuinman, maar het is goed om dit te overleggen met de coördinatoren en zij pakken het verder op.”

Voor Stichting Hulpdienst Nijmegen staat voorop dat vrijwilligerswerk vooral leuk mag zijn voor zowel de hulpvrager als ook voor de vrijwilliger. De tuinvrijwilligers zijn geen professionals. Het gaat ook niet om ‘gratis hulp’, maar om een ontmoeting tussen mensen. “Wat ik ervoor terug krijg? Altijd een kopje koffie”, zegt Margreet lachend. “En het doet me natuurlijk goed als ik weer iemand tevreden zie zitten kijken naar die tuin. Ik moet wel zien dat iemand liefde heeft voor de tuin, dan help ik het allerliefste. Ik was een keer bij een mevrouw met een hele wilde tuin. Zij kende ieder bloemetje, al zag het er nog zo wild uit. Dat vind ik prachtig. Ik heb zelf geen speciale kennis, hoor. Dat hebben de mensen zelf wel. We lopen altijd eerst samen door de tuin en dan mogen zij mij vertellen wat ik moet doen. Eén mevrouw komt altijd op een krukje bij mij zitten. Ze kan zelf niks meer doen maar dan zitten we gezellig te kletsen. En dan vertelt ze weer het hele verhaal dat ik al honderd keer heb gehoord, maar dat maakt helemaal niets uit. Zij vindt dat heerlijk. En voor een andere mevrouw neem ik altijd eitjes mee van mijn kippen. Ik heb eigenlijk met alle mensen wel een band opgebouwd. Het is een heel gelijkwaardig contact. Dat komt ook omdat ze mij wat betalen. Dat weiger ik nooit omdat ik weet dat het voor hen belangrijk is dat ze ook iets kunnen terugdoen. Het maakt hen weer minder afhankelijk.”

Hulpdienst Nijmegen | Groesbeekseweg 38 | 6524 DD Nijmegen | (024) 322 82 80 |