André

“Ik ben opgegroeid in een groot gezin van 12 kinderen. Wij woonden in een klein dorpje boven Ommen. Aan de eettafel was altijd plaats voor extra monden. Als kind moest ik wel eens iets te eten brengen bij mensen die het minder hadden dan wij. Ik schaamde me daar toen wel eens voor. Later zag ik in hoe deze ervaring mij heeft gevormd als mens.

Ook mijn ervaring met epilepsie heeft invloed gehad. Het leven met epilepsie was geen pretje. Op mijn 39^e ben ik geopereerd en met succes. Ineens ging er een hele nieuwe wereld voor mij open. Zou ik dan toch die opleiding in de zorg kunnen gaan doen? Dat lukte helaas niet. Maar ik wilde wel iets voor anderen kunnen betekenen.

Ik heb altijd mensen om mij heen gehad die mij steunen en accepteren zoals ik ben. Ik wil dat een ander ook geven. Ik ben gelukkig, en heb nog meer dan genoeg geluk over om met anderen te delen. Ik zie het als een stuk medemenselijkheid die ik in mijn opvoeding heb meegekregen. En dus ging ik naast mijn fulltimebaan als storingsmonteur op zoek naar vrijwilligerswerk. Zo kwam ik bij Hulpdienst Nijmegen terecht.

Ik vind het mooie van vrijwilliger zijn dat ik er zelf van kan leren. Het houdt je af en toe een spiegel voor. Maria is slechtziend en zij wijst mij soms op dingen waar ik niet bij stil sta. Als we fietsen vertel ik haar wat we onderweg tegenkomen. Ik kijk dus ook veel bewuster naar de omgeving. Helemaal gelijkwaardig is het eigenlijk nooit, want ik besef dat ik in een luxepositie leef en de ander dat leven mist. Maar de manier waarop je met elkaar omgaat, wat je open en eerlijk tegen elkaar zegt, kan wel degelijk gelijkwaardig voelen. Elkaar in je waarde laten en er samen iets leuks van maken.

Met de medewerkers van Hulpdienst Nijmegen ervaar ik dat ook zo. Het contact is prettig, ze denken mee als het nodig is en ik voel me als vrijwilliger echt gezien. Mijn kracht is denk ik mijn energie, ik kan dag en nacht doorgaan. Ik zou eigenlijk meer willen doen, maar ik ben wel gaan inzien dat er een grens is aan wat je voor een ander doet. Ik heb zelf ook een leven en de vraag is of ik er nog gelukkig van word als ik meer zou doen. Wat ik ervoor terugkrijg? Het moment waarop iemand tegen mij zegt: Bedankt voor de fijne middag.”